Z prozą Małgorzaty Hayles miałam okazję zapoznać się przy okazji lektury jej debiutanckiej powieści Tymczasowa. Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. W mojej pamięci utkwiło kilka cennych spostrzeżeń autorki na temat codzienności. Uwiodły mnie też liczne nawiązania do świata kultury i sztuki, które bardzo cenię w wybieranych przeze mnie lekturach. Pełna optymizmu, ale też z pewnymi oczekiwaniami zasiadłam do czytania Sekretnego życia Roberty.
W dzieciństwie Roberta była jedną z tych dziewczynek, które z zazdrością patrzą na swoje filigranowe rówieśniczki, o drobniutkich rączkach i nóżkach, niczym bohaterki z bajek Disneya. Dziewczynka od zawsze była największa i najmniej zgrabna, co jej matka zwykła tłumaczyć grubą kością po ojcu[1]. Od najmłodszych lat rodzice narzucali małej Robercie sposób ubierania i zachowywania się tak, by ta nie pogarszała swojej i tak beznadziejnej już sytuacji. W związku z tym zakazywano jej groszków, kwiatków, paseczków, czy kokardek[2]. W grę wchodziły jedynie proste linie, jednolite materiały, ustalone długości(...)[3]. Problem Roberty nie rozwiązał się także w okresie dojrzewania - Kiedy była bardzo młodą dziewczyną, wstydziła się swojego metra osiemdziesięciu wzrostu, sylwetki jak grubo ciosany pień drzewa zwieńczonej barczystymi ramionami[4]. Ale czy można nie wyróżniać się nosząc tak mało popularne imię, jak na ironię kojarzące się bardziej z mężczyzną niż kobietą?
Dorosła Roberta mieszka z matką i pracuje w miejscu, które zwyczajnym ludziom nie kojarzy się zbyt dobrze. Kobieta unika kontaktów, jest skryta i małomówna. Najlepiej czuje się w swoim wypełnionym drobiazgami pokoju. Pewnego dnia Roberta zwraca uwagę na porzuconą przy śmietniku kanapę w kwiecisty wzór. Z nieznanego dla siebie powodu postanawia przygarnąć stary mebel i dać mu drugie życie. Z pomocą miejscowego dziwaka wnosi ją na piętro do swojego mieszkania, po czym w schowku odnajduje tajemniczą pocztówkę. Ku wielkiemu zdziwieniu Roberty jej autorką jest jej imienniczka. Kobieta nie wierzy w przypadek i postanawia rozwikłać tę zagadkę, co ściśle wiąże się ze zmianą jej dotychczasowego życia.
W dzieciństwie Roberta była jedną z tych dziewczynek, które z zazdrością patrzą na swoje filigranowe rówieśniczki, o drobniutkich rączkach i nóżkach, niczym bohaterki z bajek Disneya. Dziewczynka od zawsze była największa i najmniej zgrabna, co jej matka zwykła tłumaczyć grubą kością po ojcu[1]. Od najmłodszych lat rodzice narzucali małej Robercie sposób ubierania i zachowywania się tak, by ta nie pogarszała swojej i tak beznadziejnej już sytuacji. W związku z tym zakazywano jej groszków, kwiatków, paseczków, czy kokardek[2]. W grę wchodziły jedynie proste linie, jednolite materiały, ustalone długości(...)[3]. Problem Roberty nie rozwiązał się także w okresie dojrzewania - Kiedy była bardzo młodą dziewczyną, wstydziła się swojego metra osiemdziesięciu wzrostu, sylwetki jak grubo ciosany pień drzewa zwieńczonej barczystymi ramionami[4]. Ale czy można nie wyróżniać się nosząc tak mało popularne imię, jak na ironię kojarzące się bardziej z mężczyzną niż kobietą?
Dorosła Roberta mieszka z matką i pracuje w miejscu, które zwyczajnym ludziom nie kojarzy się zbyt dobrze. Kobieta unika kontaktów, jest skryta i małomówna. Najlepiej czuje się w swoim wypełnionym drobiazgami pokoju. Pewnego dnia Roberta zwraca uwagę na porzuconą przy śmietniku kanapę w kwiecisty wzór. Z nieznanego dla siebie powodu postanawia przygarnąć stary mebel i dać mu drugie życie. Z pomocą miejscowego dziwaka wnosi ją na piętro do swojego mieszkania, po czym w schowku odnajduje tajemniczą pocztówkę. Ku wielkiemu zdziwieniu Roberty jej autorką jest jej imienniczka. Kobieta nie wierzy w przypadek i postanawia rozwikłać tę zagadkę, co ściśle wiąże się ze zmianą jej dotychczasowego życia.
