Chcę wszystko - Charlotte Brontë, Dorota Combrzyńska-Nogala

Pan Ashworth ma w towarzystwie dokładnie taką opinię, na jaką sobie zasłużył. Lata młodości upłynęły przyszłemu dziedzicowi na prowadzeniu ekstrawaganckiego i próżniaczego życia. Po powrocie w rodzinne strony postanawia jednak nieco się ustatkować i bierze ślub z panienką z dobrego domu. W niedługim czasie Ashworth zostaje ojcem dla trójki dzieci, które postanawia porzucić tuż po przedwczesniej śmierci żony. Chłopców odsyła na wychowanie do swojej matki, natomiast dziewczynkę oddaje na pensję dla dziewcząt. Po uzyskaniu pełnoletności młodziutka Mary Ashworth zostaje wezwana przez ojca do rodzinnej posiadłości, gdzie przyjdzie jej zmierzyć się z jego dotychczasowymi przyzwyczajeniami i gwałtownym charakterem.

W tym miejscu kończą się zapiski sporządzone przed laty przez Charlotte Brontë. Napisania kontynuacji tej zapowiadającej się niezwykle ciekawie opowieści podjęła się polska pisarka Dorota Combrzyńska-Nogala. W ten sposób powstała powieść Chcę wszystko.

Na uwagę w pierwszej kolejności zasługuje ciekawa konstrukcja utworu. Początkowe rozdziały autorstwa Charlotte Brontë nie tylko przybliżają losy pana Ashwortha, ale stanowią przede wszystkim wprowadzenie w ducha epoki, w której żyła i tworzyła słynna pisarka. Następnie pojawiają się fragmenty napisane przez Dorotę Combrzyńską-Nogalę, po czym czytelnik znów ma do czynienia z oryginalnym fragmentem twórczości Brontë. Dopiero po rozpoczęciu i krótkim zarysowaniu istotnych dla opowieści wątków stery w poprowadzeniu fabuły ostatecznie przejmuje polska pisarka, która skonstruowała właściwą część powieści. 

Jane Eyre. Autobiografia - Charlotte Brontë

Są takie chwile, kiedy naprawdę mocno żałuję, że po pewne książki nie sięgnęłam wcześniej, że nie dałam się skusić pozytywnym słowom na ich temat, że bezsensownie odkładałam ich lekturę na bliżej nieokreślone później. Jedną z takich pozycji jest najsłynniejsza powieść Charlotte Brontë opowiadająca losy Jane Eyre, którą w swoich czytelniczych planach miałam od dawna. Moją decyzję o zaznajomieniu się z książką przyspieszyło udane spotkanie z Wichrowymi Wzgórzami autorstwa Emily Jane Brontë, którą miałam okazję czytać przed kilkoma miesiącami.

Osierocona w wieku kilku lat Jane trafia pod opiekę wuja. Po jego śmierci dziewczynka wychowywana jest przez jego żonę, Sarę Reed. Kobieta nie żywi pozytywnych uczuć względem Jane, wręcz przeciwnie traktuje ją jak dodatkowy ciężar, kolejną gębę do wyżywienia, poniżająć ją przy każdej sposobności w obecności domowników. Gdy pojawia się okazja, bez chwili wahania pozbywa się dziewczynki wysyłając ją do słynącej z zaostrzonego rygoru szkoły Lowood. Pracowita i obdarzona silnym charaketerem dziewczynka zdobywa niezbędne wykształcenie, sama zostając nauczycielką. Po dwóch latach nauczania postanawia opuścić mury szkoły i podjąć pracę w charakterze guwernantki. Na jej ogłoszenie odpowiada mieszkająca w posiadłości Thornfield pani Fairfax.

Jane trafia do miejsca, które początkowo wydaje jej się miejscem ponurym i nieciekawym, jednak wraz z upływem czasu przekonuje się o jego niezwykłym charakterze. W Thornfield dziewczyna zjednuje sobie sympatię zarówno dość surowej w obejściu pani Fairfax, jak i będącej na utrzymaniu pana domu dziewczynki, Adelki. Również pomiędzy Jane i przybyłym z podróży panem Rochesterem wywiązuje się wzajemna nić porozumienia. Niespodziewanie posępna z pozoru posiadłość zapewnia Jane bezpieczną przystań, której ta poszukiwała od lat. Niestety nie na długo, gdyż okrutny los przygotował dla Jane kolejne trudne doświadczenia.